tenoxx

Ժողովրդավարությունը քննադատելու երկու ձև գոյություն ունի: Առաջինի հետևորդները քննադատում են ժողովրդավարության պակասությունը, հավասարության պակասությունը, իրավունքներն ու ազատությունները: Այս մեթոդի հետևորդները պայքարում են ավելի լայն ժողովրդավարության, իրավունքների և ազատությունների համար: Նման ժողովրդավարության քննադատներին չի հերիքում հիմնավորուում, քանի որ նրանք ժողովրդավարության կոնկրետ հասարակական իրականության դեմ պաշտպանում են բարձր ժողովրդավարական գաղափարները:



Երկրորդ ձևի հետևորդները, որոնց շարքին մենք դասում ենք մեզ, քննադատում են կոնկրետ ժողովրդավարությունը, մարդու իրավունքները և ազատությունները, և սկզբունքորեն ժխտում են ժողովրդավարության հասարակական հիմքը` կապիտալիստական ապրանքային հասարակությունը: Նրանց վերլուծությունից և քննդատությունից հետևում է ցանկացած պետության (նաև ժողովրդավարական) ոչնչացման պահանջը, բուրժուական կապիտալիստական ​​հավասարությունների, իրավունքների ու ազատությունների հետ միասին:

Խոսելով ժողովրդավարությունից, մենք ենթադրում ենք կապիտալի կառավարման քաղաքական մի ձև, և մենք չենք ուզում «կեղծ ժողովրդավարության» փոխարեն ունենալ ինչ-որ «ճիշտ ժողովրդավարություն»: Մենք քննադատում ենք ոչ թե «բուրժուական ժողովրդավարությունը» այլ ժողովրդավարությունը, որպես կապիտալի գաղափարախոսություն և  բռնապետություն (դիկտատուրա): Բացի այդ, մենք կողմնակիցներ չենք նաև որևէ «բանվորական», «ուղղակի», «ռադիկալ» կամ «սոցիալիստական» ժողովրդավարությանների:

Ամեն օր մեզ պատմում են բռնապետությունների սարսափների մասին, որոնք լիովին հետապնդում են մարդկանց, ուղարկում նրանց պատերազմների, խոշտանգում, ամբողջովին շահագործում և ձեռնածվություն(մանիպուլյացիա) անում: Բայց այդ ամենը առկա է վաղուց ժողովրդավարական պետություններում: Ընդունվում են նոր օրենքներ հեռահաղորդակցության հսկողության և վերահսկողության վերաբերյալ: Օրինակ` Մեծ Բրիտանիայի փողոցներում, երկաթուղային կայաններում և առևտրի կենտրոններում տեղադրված են ավելի քան 4,5 միլիոն վերահսկման տեսախցիկներ (1 խցիկ 13 մարդու համար): «Ահաբեկչության դեմ» պատերազմը խլում է ոչ միայն հազարավոր մարդկանց կյանք Աֆղանստանում և Իրաքում, այլև ժողովրդավարական պետությունների քաղաքներում (օրինակ, 2005 թ. հուլիսին հակաահաբեկչական գործողության ժամանակ, Լոնդոնի մետրոպոլիտենում սպանվել էր բրազիլացի մի էլեկտրիկ): ԱՄՆ-ի բանակը` Գուանտանամոում և Աբու Գրեիբում կամ Ռուսաստանի կառավարությունը պարզապես ժողովրդավարականորեն խոշտանգում է մարդկանց բանտերում: Ժողովրդավարական համամտությունը արգելում է «ոչ ժողովրդավարական» հայացքները և պատժում է մարդկանց մասնագիտության արգելքնելով և աշխատանքի հեռացումով: Տնտեսական ահաբեկչության մասին` մարդկանց նկատմամբ արտադրողական գործնթացում, էլ խոսք չկա:

Այս ամենօրյա ժողովրդավարության խելագառության այլընտրանքը անդասկարգ հասարակությունն է(կոմունիզմ): Իհարկե, երբ մենք խոսում ենք կոմունիզմի մասին, մենք չենք ենթադրում պետկապիտալիստական պետությունները ինչպիսին էին` նախկին ԽՍՀՄ-ը և Արևելյան դաշինքը, կամ այսօրվա Չինաստանը, Կուբան, Հյուսիսային Կորեան: Այդ «կոմունիստական» երկրներում գոյություն ունեին և ունեն վարձու աշխատանք և դասակարգեր: Այդ պետությունները եղել են և կան հակակոմունիզմի լավագույն օգնականները: Հիշենք միայն այն, որ Ստալինի ժամանակ Խորհրդային Միությունում սպանվել է ավելի շատ կոմունիստներ քան մյուս բոլոր մնացած բուրժուական պետություններում:

Կոմունիզմը մեզ համար դա անդասակարգ հասարակություն է, որտեղ վերացված է պետությունը: Իրական մարդկային համակեծությունը, որտեղ վերացված է փողը, վարձու աշխատանքը և կապիտալիստական ​​ապրանքային արտադրությունը: Անդասակարգ հասարակությունը ենթադրում է բուրժուական կրթության համակարգի, բանտերի, գովազդի, ատոմային էլեկտրակայանների, բանկային և ապահովագրական համակարգերի ու ժամանակակից  ԶԼՄ-ների ոչնչացում: Կոմունիզմի նպատակն է մարդու լիարժեք էմանսիպացիան  և ազատագրումը: Այնպես որ, նա ոչ մի կապ չունի բանվորի պաշտամունքի և ուժեղ պետության հետ:

prizrakmarata

Արժեքի աշխատանքային տեսությունը առաջին հերթին գների տեսություն է, այսինքն այն բացատրում է շուկայում գոյություն ունեցող ապրանքների գները:
 
Հայաստանում ապրող յուրաքանչյուր ոք գիտի, որ ցանկացած տարի բազում ապրանքների գները բարձրանում են Նոր Տարվա շեմին: Նրանք փորձում են հաղթահարել այդ գնային դժվարությունը նախորոք (շաբաթներ, անգամ ամիսներ առաջ) կատարելով իրենց Նոր Տարվա գնումները:  Շատերը կարծում են, որ այդ ժամանակ գները բարձրանում են, որովհետև վաճառողները պարզապես “ուզում են և բարձրացնում են գները”: Դա բացարձակապես սխալ է: Իսկապես, եթե վաճառողների ցանկությունից և կամքից է կախված գների բարձրացնելը, ապա ինչու նրանք դա չեն ցանկանում և չեն անում յուրաքանչյուր պահին?
 
Իրականում Նոր Տարվա շեմին գները բարձրանում են պարզապես այն պատճառով, որ մեծանում է պահանջարկը ապրանքների նկատմամբ: Ինչ է պահանջարկը? Դա մարդկանց ցանկությունն և հնարավորությունն է գնել ինչ-որ ապրանք: Օրինակ, ենթադրենք, խնձորի 1 կգ.-ի գինը 200 դրամ է: Այս պարագայում ես ցանկանում եմ և հնարավորություն ունեմ (այսինքն ունեմ ոչ միայն ցանկություն, այլ նաև դրամական միջոցներ) գնել օրական 500 գրամ խնձոր` վճարելով հարյուր դրամ: Այսպիսով, իմ պահանջարկը խնձորի նկատմամբ օրական 0.5 կգ. է: Բայց մնացած գնորդները տվյալ պարագայում նույնպես ունեն պահանջարկ (հետևաբար նաև դրամական միջոցներ) խնձորի նկատմամբ: Օրինակ, ենթադրենք  ինչ-որ մեկի պահանջարկը 1 կգ. է, մյուսինը 100 գրամ, երրորդինը 600 գրամ և այլն: Շուկայական պահանջարկը իրենից ներկայացնում է այդ բոլոր անհատական պահանջարկների հանրագումար: Այստեղ անհրաժեշտ է նախազգուշացում: Առօրյա կյանքում մարդիկ օգտագործում են պահանջարկ բառը այլ իմաստով: Օրինակ, եթե ասում են, որ տվյալ անհատը պահանջարկ ունի 0.5 կգ. խնձորի, ապա ի նկատի ունեն, որ այդ մարդուն անհրաժեշտ է օրական այդ քանակությամբ խնձոր ուտել, ընդ որում անկախ նրանից, թե այդ մարդը կարող է օրական այդքան խնձոր գնել, թե ոչ: Օրինակ, աֆրիկայում սովից մահացող մարդիկ պահանջարկ ունեն (առօրյա իմաստով) բազում ուտելիքների, բայց քանի որ նրանք չունեն դրամական միջոցներ, ապա նրանք չունեն նաև պահանջարկ (տնտեսագիտական իմաստով):  Տնտեսագիտական առումով պահանջարկը ոչ միայն ցանկություն և անհրաժեշտություն է, այլ նաև առաջին հերթին դրամական հնարավորություն: Հետագայում մենք կօգտագործենք պահանջարկ բառը միայն տնտեսագիտական առումով:
 
Ինչպես նշվեծ շուկայական պահանջարկը դա անհատական պահանջարկների հանրագումար է: Օրինակ, եթե ես պահանջարկ եմ ներկայացոնւմ 0.5 կգ խնձորի նկատմամբ, ևս մեկը` 700 գրամ խնձորի նկատմամբ, մեկ այլը` 200 գրամ խնձորի նկատմամբ, ապա մեր երեքիս ընդանուր օրական պահանջարկը (կրկնեմ, որ պահանջարկ բառը օգտագործվում է տնտեսագիտական իմաստով) 1.4 կգ է խնձորի նկատմամբ: Դա նշանակում է, որ մենք երեքս 1 կգ. խնձորը 200 դրամ արժենալու դեպքում, պատրաստ ենք գնել 1.4 կգ խնձոր: Շուկայական օրական պահանջարկը խնձորի նկատմամբ դա բոլոր մարդկանց (որոնք ունեն հնարավորություն և ցանկություն գնել խնձոր) անհատական պահանջարկների գումարն է: Օրինակ, ենթադրենք, տվյալ օրը շուկայական պահանջարկը խնձորի նկատմամբ Երևանում 100 տոննա է, այսինքն բոլոր գնորդները ցանկություն և հնարավորություն ունեն օրական գնել 100 տոննա խնձոր` պայմանով որ խնձորի 1 կգ.-ի գինը 200 դրամ է:
 
Հարց է ծագում ինչպես է փոխվում պահանջարկը գնի փոփոխման արդյունքում: Ակնհայտաբար խնձորի գնի աճման դեպքում, նրա պահանջարկը կնվազի: Օրինակ ենթադրենք խնձորի գինը դառնում է 300 դրամ: Այս դեպքում արդեն շուկայական պահանջարկը (որը 200 դրամի դեպքում 100 տոննա էր) կլինի 100 տոննայից քիչ, մի գուցե 80 տոննա կամ 70 տոննա: Չնայած առանց կոնկրետ վերլուծության մենք չենք կարող ասել որքան կնվազի խնձորի պահանջարկը, բայց մենք հաստատ կարող ենք ասել, որ նա կնվազի:
Ճիշտ է նաև հակառակը: Այսինքն գնի նվազման դեպքում կաճի պահանջարկը: Եթե խնձորի գինը դառնա 150 դրամ, ապա շուկայական պահանջարկը կլինի ավելին, քան 100 տոննա, օրինակ 150 տոննա:
 
Այսպիսով, մենք ստացանք տնտեսագիտական մեր առաջին օրենքը` գնի աճման դեպքում պահանջարկը նվազում է, գնի նվազման դեպքում պահանջարկը աճում է: Այս օրենքը կարելի է ներկայացնել գրաֆիկորեն`
 
 
 
Այն ինչ ճիշտ է խնձորի համար, ճիշտ է նաև ցանկացած ապրանքի համար: Այսպիսով, ցանկացած օր շուկայում գոյություն ունի որոշակի պահանջարկ բոլոր ապրանքների նկատմամբ: Օրինակ, խնձորի օրական պահանջարկը 100 տոննա է` 1 կգ - 200 դրամի դեպքում, դեղձի պահանջարկը 15 տոննա` 1 կգ - 400 դրամի դեպքում, հացի պահանջարկը 300 տոննա` 1 կգ - 500 դրամի դեպքում, համակարգիչների էկրանների պահանջարկը 800 հատ` 1 հատը - 70’000 դրամի դեպքում և այլն:
Հաջորդ անգամ մենք կծանոթանանք պահանջարկի հակապատկերին` առաջարկին…

prizrakmarata

Բանվոր դասակարգի յուրաքանչյուր ներկայացուցիչ հասկանում և գիտակցում է, որ նա ենթարկվում է շահագործման: Ընդ որում նա ոչ միայն դա գիտակցում է, այլ առաջին հերթին զգում է: Եվ իհարկե նա դա զգում է առաջին հերթին պրակտիկորեն` համեմատելով իրեն կապիտալիստի կամ խոշոր ղեկավարի հետ: Իհարկե այս ամենից չի հետևում, որ յուրաքանչյուր աշխատող կարող է բացատրել իր շահագործման ենթարկվելու զգացմունքը կամ որոշել դրա քանակական կողմը: Այս տեսանկյունից աշխատողի համար անհրաժեշտություն էլ չկա բացահայտել շահագործման երևույթը գիտականորեն:
 
Վերը նշվածը հասկանալու համար վերցնենք մեկ օրինակ, այն է ձգողության ուժը: Յուրաքանչյուր մարդ զգում է ձգողության ուժի գոյությունը և որոշ չափով հասկանում է այն: Օրինակ, նա հասկանում է, որ երկիրը դեպի իրեն է ձգում յուրաքանչյուր առարկա և անգամ ավելին, նույնիսկ մարդուն:  Եվ հետևաբար մարդը գիտի, որ 10-րդ հարկից ընկած առարկան մեծ առագությամբ հասնելու է գետնին և նա օգտագործում է այս փաստը իր առօրյա կյանքում: Եվ իհարկե այս ամենից չի հետևում, որ յուրաքանչյուրը կարող է հասկանալ և բացահայտել ձգողության ուժի երևույթը, կամ նրա քանակական կողմը: Իհարկե ձգողության ուժի քանակական կողմը բացահայտվել է շատ ավելի շուտ, քան բացահայտվեց այդ երևույթի գործման մեխանիզմը (չնայած այս ամենին ձգողության ուժը այսօր էլ մնում է բնության ամենամեծ գաղտնիքներից մեկ):
 
Այսպիսով, շահագործումը այս իմաստով նման է ձգողության ուժին, այսինքն բոլորը գիտակցում են նրա գույությունը, բայց քչերը գիտեն նրա քանակական կողմը և գործման մեխանիզմը:
Իդեպ որքան է կապիտալին ձեռնտու կրթված և գիտակից աշխատող (և հետևաբար ինչ է իրենից ներկայացնում ժամանակակից կրթությունը) ցույց է տալիս այն մարդկանց տոկոսային քանակը, որոնք օրինակ համոզված են, որ արեգակն է պտտվում երկրագնդի շուրջը:

Ռուսաստան.

“Հարցվածների երրորդ մասը (32%) համարում են, որ արեգակն է պտտվում երկրագունդի շուրջը: Ընդ որում մեկ տարի առաջ այդպես էին կարծում 28%-ը: 62%-ը տարրական հարցին ճիշտ պատասխանեցին: 6%-ը ընդհանրապես չկարողացան պատասխանել. Իսկ 20%-ը համոզված են, որ մեկ ամբողջ շրջան երկրագունդը կատարում է արեգակի շուրջը մեկ ամսում”

Մանրամասն - http://news.mail.ru/society/5286072/
 
Միացյալ Նահանգներ

“·  Ամերիկացիների 20%-ը համոզված են, որ արեգակն է պտտվում երկրագունդի շուրջը, իսկ 17%-ը չնայած ենթադրում են, որ երկրագունդն է պտտվում արեգակի շուրջը, բայց համոզված են, որ մեկ ամբողջ շրջան երկրագունդը կատարում է արեգակի շուրջը մեկ օրում:
·  Իրաքի բնակիչները ավելի կրթված են քան ամերիկացիները:
·  Հասուն ամերիկացիների 20%-ը չեն կարող անվանել Եվրոպական ոչ մի երկիր: 18-24 տարեկան ամերիկացիների շրջանակում յուրաքանչյուր յոթերորդը չի կարողանում քարտեզի վրա գտնել իր երկիրը, իսկ յուրաքանչյուր չորրորդը` Խաղաղ օվկիանոսը: Ընդհանուր առմամբ այսօր ամերիկացիների միջին կրթական մակարդակը ավելի ցածր է, քան 20-րդ դարի սկզբում:”
 
Մանրամասն - http://www.statsdata.ru/content/view/95-21.html
 
Իսկապես, ոչինչ այս թվերից ավելի լավ չի կարող բացահայտել, թե ինչ է իրենից ներկայացնում բուրժուական կրթական համակարգը:
 
Բայց վերադառնանք շահագործմանը: Արժեքի աշխատանքային տեսությունը բացատրում և գիտականորեն բացահայտում է նաև աշխատողի շահագործման փաստը և անգամ տալիս կոնկրետ քանակական չափը: Արժեքի աշխատանքային տեսության հիմնադիրները դասական բուրժուական քաղաքատնտեսագետներն էին և հետևաբար կարող է առաջանալ հարց, թե ինչպես բուրժուական մտածողը կարող է բացահայտել կապիտալիստական շահագորման երևույթը: Իրականում, չնայած նրան, որ արժեքի աշխատանքային տեսությունից ակնհայտորեն հետևում է շահագործման փաստը, բայց բուրժուա քաղաքատնտեսագետները այդ հետևությունը չէին անում: Նրանք պարզապես լռում էին: Արժեքի աշխատանքային տեսությունը ավարտին հասցրեց Ռիկարդոն և արդեն նրանից հետո, 1820-ական թվականներին, այսպես կոչված սոցիալիստ-ռիկարդոացիները շահագործումը բխեցրեցին արժեքի աշխատանքային տեսությունից: Եվ միայն Մարքսը աշխատող դասակարգի շահագործումը հիմնարար կերպով կապեց արժեքի աշխատանքային տեսության հետ:
 
Աշխատավոր դասակարգին շահագործման ենթարկվելու համար անհրաժեշտ չէ իմանալ արժեքի աշխատանքային տեսությունը (ինչպես նաև անհրաժեշտ չէ իմանալ, որ երկրագունդն է պտտվում արեգակի շուրջը): Բայց իհարկե աշխատավոր դասակարգը պետք է օգտագործի նաև արժեքի աշխատանքային տեսությունը որպես գաղափարախոսական զենք կապիտալիզմի ոչնչացման համար…